Le petit prince verschijnt hier in een nieuwe vertaling van Ernst van Altena. Het boek bevat tevens de illustraties die De Saint-Exupéry destijds zelf bij zijn sprookje voor jong en oud maakte. De kleine prins is een moraliserend verhaaltje waarin de schrijver probeert aan te tonen hoe jammer hij het vindt dat de magische kracht van de kinderlijke fantasie bij de meeste volwassenen zo goed als uitgewerkt is en plaats heeft gemaakt voor verstarde denkpatronen. Kinderen en volwassenen leven dus in verschillende werel-den waartussen onbegrip bestaat. Nochtans, wie met de onbevangen ogen van een kind naar de dingen zou kunnen kijken, zou er aspecten van ontdekken die met een nuchtere, 'volwassen' en logische blik niet waarneembaar zijn. Dit is waarschijnlijk de wezenlijke boodschap van De kleine prins, die verpakt zit in een aantal allegorische vertellingen. Zo is daar bv. de vraag van de prins aan de verteller om voor hem een schaap te tekenen. Ook na herhaalde pogingen is het jongetje uit de ruimte niet tevreden. Pas wanneer de verteller hem de schets van een kistje toont, waarin het (onzichtbare) schaapje zit, is de prins tevreden. Want pas nu kan hij zijn eigen fantasie gebruiken om gestalte te geven aan het dier. Ook het verhaal van de snel groeiende apebroodbomen (het kwaad) die in het begin erg op rozenstruiken (de schoonheid) lijken, maar die uiteindelijk alles overwoekeren als ze niet dagelijks met wortel en al worden uitgerukt, is duidelijk symbolisch bedoeld, net als de ontmoetingen met de vreemde bewoners van asteroïden, zoals de koning, de ijdeltuit of de zakenman, dat zijn. Ieder op hun manier bevatten ze zedenlessen, de ene al diepzinniger dan de andere. De belangrijkste les zit waarschijnlijk vervat in het verhaal van de roos en de vos die hierover het volgende zegt: "Hier heb je mijn geheim. Het is erg eenvoudig: alleen met je hart kun je goed zien. Het wezenlijke is onzichtbaar voor het oog. [...] Het is de tijd die jij aan je roos besteed hebt, die jouw roos zo belangrijk maakt." Nu ik het sprookje na al die jaren herlezen heb, lijkt de zwakte ervan mij juist te schuilen in al die expliciet verwoorde wijsheden die de schrijver kwistig rondstrooit. De verteller schrijft dat hij niet graag voor zedenpreker speelt, maar eigenlijk is het dat wat hij de hele tijd door doet. En dat geeft het verhaal van De kleine prins meteen iets schoolmeesterachtigs. Misschien is dát wel de reden dat het al decennia lang stuk wordt gelezen in het middelbaar onderwijs? [Koen Vermeiren]

In 1951 verscheen de eerste Nederlandse vertaling van De Kleine Prins, het poëtische, door de schrijver geïllustreerde verhaal over een piloot die na een noodlanding in de Sahara een kleine prins van een verre, piepkleine planeet ontmoet. Met kinderlijke onbevangenheid en wijsheid vertelt de kleine prins over zijn planeet en over zijn ontmoetingen op andere planeten. Hij laat de piloot zien dat zorg en aandacht voor elkaar wezenlijker zijn voor een gelukkig leven dan bijvoorbeeld rijkdom en macht. Sinds de eerste Nederlandse editie is het tijdloze sprookje voor lezers van alle leeftijden verschillende keren vertaald, nu dus door Erik van Muiswinkel. Zijn vertaling is toegankelijk en eigentijds. Voor lezers die eerdere edities kennen, is dat soms wennen. Een volwassene die ‘een beetje verstandig leek’, zoals er staat in de vertaling (2000) van Ernst van Altena, is nu een volwassene die ‘een gisse indruk maakte’. Dergelijk ietwat populair klinkend taalgebruik doet echter niets af aan de kracht van het verhaal, dat raakt aan problemen van alle tijden en dat steeds weer ontroert. Vanaf ca. 9 jaar.